حوصله کنید، بخوانید. لینک را از کتابلاگ دزدیدم.
بیژن بیجاری از زبان خودش و مندنی پور و دوامی
باز هم؟ لینک از خوابگرد
نخستین شماره ی مجله ی الکترونیکی ِ گیلانیان لینک از طریق سایت آرش سیگارچی
طلوع کن! رنگین کمان تویی!
دعوت به گفتگو با یک عکس! چه فکر بکری
دیگر دین افیون تودهها نیست، فوتبال افیون تودههاست.
7 پژواک
0 پی گیری
ناصر غیاثی
15 تیر 87
چاپگر
- آقا یه خونواده هم بده!
- چه رنگی باشه؟
- زرد!
و فروشنده، بطری نوشابه را گذاشت روی پیشخوان!
ده دوازده روز پیش هنوز پایمان به پایتخت شلوغ رسیده نرسیده دچار آن چنان ویروسی شدیم که به زور سرم و قرص و آمپول تازه دو سه روز است داریم کم کم راه میافتیم.
با این وصف اما پس از اینکه در طی روزهای تعطیل همراه با تعداد کثیری از اعضای خانواده از شهرهای بروجن و شهرکرد و بسیاری از دهات اطراف شهرکرد از قبیل ِ کوهرنگ بازدید به عمل آوردیم، به زودی و باردیگر برای انجام امور فرهنگی و غیرفرهنگی عازم پایتخت خواهیم شد.
لطفن از چراغانی شهر و انداختن فرش قرمز و غیرو شدیدن خودداری شود.
چرا خبری از من نیست؟ درگیرم، درگیر ِ رفت و آمدها، نشست و برخاستها، بگو مگوهایی که از آن ِ من نیست اما راهگشاست، در گیر فضایی که مرا از عشق دومام: کلمه، بخوان خلوت و خواندن و نوشتن به کل دور میکند، اما زمینهساز دورخیز کردن برای دستیافتن به آخرین آرزوی ممکن ِ من است.
قرار است تا یکی دو روز دیگر از خوان ماقبل آخر بگذرم. آن وقت من میدانم و زندگی.
وقتی میرفتم رشت، پرسیدم «سوغاتی چی میخواهید؟» گفتند: «برنجی که آن دفعه آورده بودی، عالی بود.»! گفتم: «اَه! که هی!» رشت رفتم پیش سید، همکلاسی دبستان و دبیرستان و رییس شرکت تعاونی. پانزده کیلو خریدم، با پارتیبازی از قرار کیلویی دوهزار و دویست و پنجاه تومان. زنگ زدم تهران و خبر دادم. گفتد: «پانزده کیلو کم است، پنجاه کیلو بخر. سوغاتی هم حساباش نکن.» دو روز بعد دوباره رفتم پیش سید. گفت: «شرمنده ناصرجان! شده کیلویی سه هزارتومان. تازه تمام شده و دیگر نداریم.»
شرح مفصل این داستان و داستانهای دیگری از این قبیل و غیراز این قبیل را میتوانم، اگر مایلید، فردا سهشنبه هفدهم اردیبهشت، بین ساعت سه و چهار تا شش هفت غروب در غرفهی «حوض نقره» یا غرفهی «کاروان» بدهم.
به امید دیدار