معلوم نیست کاوه خان فولادی نسب چه آشی برای من پخته.
به هر روی دوستان برلینی می‌توانند، اگر دوست داشته باشند، جمعه ۲۴٫۰۵ ساعت ۱۸:۳۰ در کافه گالری ایوزوتوپ شاهد روخوانی من از چند صفحه از کتاب و چشیدن مزه‌ی آش کاوه خان باشند و در کنارش لبی هم تر کنند.

داشتم از رشت می‌رفتم تهران که برگردم. اتوبوس که پلیس راه رشت نگه داشت، وسط موز و کلوچه و چی و چی پسرک ِ روزنامه‌فروشی هم وارد شد و داد زد: “کرباسچی در زندان” یا شاید هم “محاکمه‌ی کرباسچی”. یک عکس بزرگ سیاه سفید از کرباسچی تو صفحه‌ی اول بود، در لباس زندان، بسیار ترس‌ناک. من حسابی نگران شدم. به رفیق‌ام گفتم. پرسید، نگران چی هستی؟ گفتم، ندیدی عکس کرباسچی را؟ اگر تو این اوضاع بحرانی کودتایی چیزی بشود، فرودگاه‌ها را ببندند، آن وقت من چکار کنم؟
ناکس پوکید از خنده. یکی محکم زد رو زانوم، گفت، نگران نباش برارجان، تو به پروازت می‌رسی. ما بیست سال است که این‌جا هر روز از این بحران‌ها داریم.

معلوم بودPer se  را تازه یاد گرفته، بجا و بی‌جا مرتب تکرار می‌کرد. بالاخره همان طور که انتظار داشتم، گفت: «می‌دانی Per se یعنی چی؟» می‌دانستم من اگر بگویم فی‌الذات، او می‌گوید نه، فی‌النفسه. من اگر بگویم فی‌النفسه، او می‌گوید نه، فی‌الذات. اگر بگویم در جوهر خودش، او می‌گوید… پس خودم را راحت کردم و یک کلمه گفتم: «نه.» گفت:«نه؟» گفتم:«نع!» گفت: «تو دیگر چه جور مترجمی هستی.» گفتم:«استاد! مترجم و فرهنگ لغت گویا Per se  دو مقوله‌ی متفاوت‌اند.»

دم صبح، سر راهم به خانه، مردی گره کراوات شل، دگمه‌های بارانی و کت باز، دو پا خمیده و دور از هم، تکیه داده به یک ماشین کنار خیابان و دارد با بی‌حالی دست تکان می‌دهد. از بس خورده نمی‌تواند سر پا بیاستد. اما نع! دیگر بس است. امشب به اندازه‌ی کافی جنازه‌کشی کرده‌ای. رد می‌شوم. دل‌ام می‌سوزد. دل‌ات می‌آید، این وقت شب، این را را با این حال‌اش نرسانی در ِ خانه‌اش؟ ترمز می‌کنم، دنده عقب می‌گیرم و می‌ایستم جلوی پاش. به زحمت خودش را می‌کشاند داخل ماشین و ولو می‌شود روی صندلی عقب. تمجمج‌کنان تشکر می‌کند و آدرس می‌دهد. می‌رود دو سه خیابان بالاتر. در همان لحظه تصمیم می‌گیرم با کرایه‌اش بروم پمپ بنزین، یک بسته‌ی شیش تایی آب‌جوی خنک بگیرم، بعد در خانه‌ی تنهایی‌ام با خودم بنشینم به صبوحی کردن. شروع می‌کند به عذرخواهی از این که مست است و مسیراش کوتاه. مست‌ها به خصوص مست‌های آخر شب فقط حرف می‌زنند. تو هر چه بگویی، باد هواست. پس سکوت می‌کنم. چند لحظه بعد می‌گوید: «من واقعاً تحسین می‌کنم زن‌هایی مثل شما را که با این سن و سال و این وقت شب هنوز کار می‌کنید.» برمی‌گردم و می‌گویم: «زن؟» لابلای خنده‌ی مستانه‌اش می‌گوید: «اوه… ببخشید! مست که هستم اما این موهای بلند و سفید روی شانه‌ها و پشت گردن‌تان هم بی‌تقصیر نیست.»

از آن شب‌های خیلی تیره است: من ملول و شهر خالی از مسافر. پنج شش ساعت است سرگذاشته‌ام به خیابان‌های بیابان‌جنگل‌شهر ِ برلین. می‌خواهم آن‌ قدر وُل بخورم توی خیابان‌هاش تا باز دستی از آستینی بیرون بیاید و رو به من برود بالا یا دهانی داد بزند: تاکسی! باب مارلی رسیده بهevery thing would be all right که پیرمرد سوار می‌شود:

- مستقیم لطفا.

هیچ خوشم نمی‌آید از این مسافرهایی که آدرس سرراست نمی‌دهند. انگار بگویند ببرم به ناکجاآباد. جان به سرات می‌کنند تا بفهمی این ناکجاآباد لعنتی‌شان دور است یا نزدیک. اما من امشب دلم آن قدر گرفته که دهانم باز نمی‌شود، ترفندزدن که جای خود دارد. بالاخره یک جایی می‌رود دیگر. حالا ده یورو بیش‌تر یا کم‌تر فرقی هم می‌کند مگر؟

-  کار و کاسبی چطور است؟

این سئوال یکی از شیوه‌های نادر بازکردن سر حرف است. معمولا از هوا شروع می‌کنند. نگاه‌اش می‌کنم. این طور مرتب و مودب که نشسته، می‌خواهد بگوید، گرچه کله‌ام گرم است اما مست نیستم فقط دلم می‌خواهد با یکی حرف بزنم. لُپ‌هایش هم حسابی گل انداخته. باید شراب‌خوار قهاری باشد. نمی‌گویم خرابتر از حال من. می‌گویم: – خراب. – من آدم خوش قدمی هستم. چند تا آه می‌کشد. یکی دو بار هم پوف پوف می‌کند. از قرار این پیرمرد نیمه مست امشب مثل من سخت تنهاست و دل‌اش پُر. بگذار ببینم درد این بیش‌تر و سخت‌تر است یا درد من؟

-  شب خوبی داشتید؟

-  دارم از مراسم سال زنم برمی‌گردم.

تازه متوجه‌ی پیراهن سفید و کت شلوار و کراوات و کفش سیاه‌اش می‌شوم.

- پارسال یک روز مانده به تولد۷۱ سالگی‌اش مُرد. بعد از ۵۳ سال زندگی مشترک.

- اوه. متاسفم. تسلیت.

دست‌مال‌ بیرون می‌آورد و اشک‌اش را پاک میکند. آلمانی به سختی گریه می‌کند. بخصوص مردهایش. تا برسیم، لابلای برداشتن و گذاشتن دستمال در جیب و فین‌کردن‌ها و اشک‌پاک‌کردن‌ها، می‌گوید نقاش ساختمان بوده و مدتی‌ست بازنشسته شده. ۷۶ سال دارد و دو تا دختر که سه سال است ندیده‌شان. بچه‌ها به مراسم خاک‌سپاری مادر نرسیده بودند. به سال‌گرد هم نرسیده‌اند. «می‌دانی که، کار و شوهر و بچه و …». و بعد:

- همین‌جا نگه‌دار. خانه‌ام آن‌جاست ولی می‌خواهم قبل از خواب سری به پاتوقم بزنم.

می‌فروشی روبه‌روی خانه‌اش را نشانم می‌دهد. پرده‌های زخیمی پنجره‌های پهن‌اش را پوشانده است.

- تاکسی متر را خاموش نکن. وقت داری؟

نمی‌شود بیا سوته دلان را برایش ترجمه کنم. ماشین را خاموش می‌کنم، صندلی‌ام را می‌کشم عقب و بسته‌ی توتون‌ام را می‌آورم بیرون و نشان‌اش می‌دهم:

- اشکالی ندارد؟

-  نه. یکی هم برای من بپیچ لطفا.

از پک زدن‌هایش معلوم است، سیگاری نیست. الکل نتوانسته آن غم درون را بشورد، حالا می‌خواهد به دود متوسل بشود. می‌گوید، تازگی‌ها با زنی آشنا شده ۶۶ ساله و بیوه. زن بدی نیست. چند روز پیش به‌ش گفته، از او خوش‌اش می‌آید. البته خبر ندارد که این یک خانه توی غرب آلمان دارد و بعد از اتحاد دو آلمان یک خانه هم توی شرق آلمان به‌ش به ارث رسیده. قرار گذاشته‌اند شب ژانویه بروند پاریس. البته هرکس توی اتاق خودش و به خرج خودش. آلمانی  توی قبر هم که باشد، حساب‌اش حساب است و کاکای‌اش برادر. می‌گوید و می‌خندد و می‌گرید؛ بیست دقیقه‌ی تمام. بعد هم یک انعام درست و حسابی می‌دهد و وقت رفتن می‌گوید:

- تنهایی بد دردیست دوست من.

و می‌رود تا بقیه غم‌اش را با چند لیوان آب‌جو بشورد.

“سوته دلان” بازنویسی و ویرایش ِ تازه‌ی داستان “آه تنهایی” از “تاکسی‌نوشت‌ها” است.

قصدم این است که دو جلد تاکسی‌نوشت را در یک جلد منتشر کنم در خارج از کشور و بدون سانسور. فعلا در حال کارکردن روی متن‌های دو جلد قبلی هستم. تاکسی‌نوشت زیر تازه هست و برای اولین بار منتشر می‌شود.

صبوحی

دم صبح، سر راهم به خانه، مردی گره کراوات شل، دگمه‌های بارانی و کت باز، دو پا خمیده و دور از هم، تکیه داده به یک ماشین کنار خیابان و دارد با بی‌حالی دست تکان می‌دهد. از بس خورده نمی‌تواند سر پا بیاستد. اما نع! دیگر بس است. امشب به اندازه‌ی کافی جنازه‌کشی کرده‌ای. رد می‌شوم. دل‌ام می‌سوزد. دل‌ات می‌آید، این وقت شب، این را را با این حال‌اش نرسانی در ِ خانه‌اش؟ ترمز می‌کنم، دنده عقب می‌گیرم و می‌ایستم جلوی پاش. به زحمت خودش را می‌کشاند داخل ماشین و ولو می‌شود روی صندلی عقب. تمجمج‌کنان تشکر می‌کند و آدرس می‌دهد. می‌رود دو سه خیابان بالاتر. در همان لحظه تصمیم می‌گیرم با کرایه‌اش بروم پمپ بنزین، یک بسته‌ی شیش تایی آب‌جوی خنک بگیرم، بعد در خانه‌ی تنهایی‌ام با خودم بنشینم به صبوحی کردن. شروع می‌کند به عذرخواهی از این که مست است و مسیراش کوتاه. مست‌ها به خصوص مست‌های آخر شب فقط حرف می‌زنند. تو هر چه بگویی، باد هواست. پس سکوت می‌کنم. چند لحظه بعد می‌گوید: «من واقعاً تحسین می‌کنم زن‌هایی مثل شما را که با این سن و سال و این وقت شب هنوز کار می‌کنید.» برمی‌گردم و می‌گویم: «زن؟» لابلای خنده‌ی مستانه‌اش می‌گوید: «اوه… ببخشید! مست که هستم اما این موهای بلند و سفید روی شانه‌ها و پشت گردن‌تان هم بی‌تقصیر نیست.»

دیده تو پروفایل فیسبوکم آمده، محل زندگی بوینس آیرس، ایمیل زده، تو توی بوینس آیرس چه کار می‌کنی؟ نوشتم، پیش خورخه‌ام. یه مدت منو دعوت کرده  پیش خودش. نوشت: کودوم خورخه؟ نوشتم: بورخس‌شون. نوشت: oh, i see!

تن‌هامان سالم، دل‌هامان عاشق، جیب‌هامان پرپول و بندیان ما آزاد، همه‌مان، از دوست و دشمن. از این سال و همه سال.
بهاران خجسته باد